Παρασκευή, 29 Μαΐου 2015

ΑΓΓΕΛΟΣ Ή ΔΑΙΜΟΝΑΣ


Στην εποχή των ιστορικών αναθεωρήσεων, οι βιογραφίες προσώπων που επηρέασαν την ιστορία, μέσα από το πρίσμα και την προσωπική μαρτυρία των οικείων τους, είναι οι πλέον χρήσιμες.
Ο Βουλπιώτης, γόνος καλής οικογένειας της Αθήνας, είχε την τύχη να σταδιοδρομήσει στον τομέα του Πολυτεχνείου στην Γερμανία και να κεντρίσει την προσοχή του ίδιου του Ζήμενς. Αργότερα έγινε για ένα διάστημα και γαμπρός του. Σε μια Ευρώπη, που η τεχνολογία με το ραδιόφωνο, την στα εμβρυϊκά στάδια τηλεόραση και τις εξελίξεις στην Ιατρική τεχνολογία και αυτοκινητοβιομηχανία, έψαχνε για ταλαντούχους ανθρώπους στο χώρο των θετικών επιστημών, ο νεαρός Έλληνας, ξεχώρισε με την ευστροφία και την διπλωματικότητα του. Από εδώ και πέρα δεν έχουμε μια ακόμα μυθιστορηματική αφήγηση, για τον επόμενο Μεγάλο Γκάτσμπι, αλλά για έναν Έλληνα διορατικό, φιλόδοξο και εργατικό.
Η επιστροφή του στην Ελλάδα του Μεταξά, ως αντιπρόσωπος της Ζίμενς, η πολυτάραχη ερωτική ζωή του αλλά και ο γάμος του, η σύνδεσή του με γνωστά πρόσωπα της εποχής, από την Γερμανική πρεσβεία αλλά και τον χώρο της Βρετανικής κατασκοπείας, μας δίνουν μια ιδιαίτερη εικόνα, της Ελλάδας ως μήλο της έριδας μεταξύ Γερμανικών και Βρετανικών βλέψεων. Ταυτόχρονα οι περιγραφές του Βουλπιώτη για το «λάδωμα» αξιωματούχων ανά τον κόσμο, για να προτιμηθεί η Ζήμενς, μας αποκαλύπτει μια πτυχή της ιστορίας και δη της οικονομικής, που νομίζαμε ως σημερινό φαινόμενο, αλλά έχει τις ρίζες της στον μεσοπόλεμο. Μαναδιάκης, Μεταξάς, Ελληνοϊταλικός πόλεμος, Γερμανική εισβολή, όλα περνάνε μέσα από το βλέμμα ενός ανθρώπου που ακροβατεί ανάμεσα στα κέντρα εξουσίας, με χαρακτηριστικά τζογαδόρου αλλά και φιλόπατρι.
Η κατοχή, τα επισιτιστικά προβλήματα, οι διαφωνίες Ιταλών –Γερμανών περιγράφονται από την πλευρά ενός μεγαλοαστού, με τις αδυναμίες του αλλά και την τοποθέτησή του ανά περίπτωση υπέρ όσων μπορούσε να βοηθήσει. Το πραγματικό ενδιαφέρον βρίσκεται στην επαφή του με πρόσωπα σαν τον Τσιγάντε, τον Ζέρβα και τον ρόλο του στην ίδρυση του ΕΔΕΣ, σαν αντιστάθμισμα στο ΕΑΜ. Επίσης με την γνωριμία του και πρόσβαση σε άτομα σαν τον Φον Κανάρις και λιγότερο τον ίδιο τον Χίτλερ. Εδώ βλέπουμε μια προσέγγιση της κατοχικής περιόδου που μέχρι σήμερα έχει καλύψει μόνο ο Ζαλόκωστας στο "Χρονικό της Σκλαβιάς", την τοποθέτηση των Ελλήνων αστών, έναντι της επαπειλούμενης βίαιης κομμουνιστικής απειλής για κατάληψη της εξουσίας προς όφελος του ΚΚΕ. Η ιδεολογία είναι καθαρά Εθνική, δημοκρατική και προσπαθεί να αποφύγει, να χειραγωγήσει. Απόστρατοι του 35 και κεντρώοι πολιτικοί, προβληματίζονται από τις ομάδες εκτέλεσης της ΟΠΛΑ και τα βίαια επεισόδια από το 1942 και μετά στην επαρχία, έναντι όσων δεν αποδέχονται το ΕΑΜ. Η σύγκρουση είναι διαφαινόμενη και η δημοκρατία, όπως την γνώρισε η Ευρώπη, κινδυνεύει, να παραδοθεί σε ένα ακόμα απολυταρχικό, «λαοκρατικό» καθεστώς. Εδώ εμπλέκονται πλέον ονόματα σαν αυτά των Ράλλη, Γονατά, Σοφούλη, Πάγκαλου, Ταβουλάρη αλλά και η ίδρυση των περίφημων Ταγμάτων Ασφαλείας, το σκεπτικό τους, η πρόταση χρηματοδότησής τους και οι πιθανοί άνδρες που θα τα στελέχωναν.
Το βιβλίο τελειώνει με την απελευθέρωση της Αθήνας από τους Γερμανούς, ενώ μαθαίνουμε στο τελευταίο κεφάλαιο, ότι οι κατηγορίες περί δοσιλογισμού εναντίον του Βουλπιώτη κατέπεσαν στα Ελληνικά δικαστήρια. Φιλέλληνας ή καιροσκόπος, ο άνθρωπος που βοήθησε εν γνώσει του ή άθελά του, με τις πρωτοβουλίες του, την Ελλάδα να παραμείνει στον Δυτικό κόσμο, από προσωπικά κίνητρα ή από φιλοπατρία, το βιβλίο αυτό δεν θα δώσει απαντήσεις. Αυτό το βιβλίο, απλά θα φωτίσει γεγονότα, από μια άλλη πλευρά και θα ξεδιπλώσει πτυχές της σύγχρονης ιστορίας μας, ειδικά για το θέμα της διαφθοράς των κυβερνήσεων και πολιτικών όλων των χώρων, με τρόπο γλαφυρό και στοιχεία που δεν επιδέχονται αμφισβήτησης. Μια μυθιστορηματική βιογραφία, που θα απολαύσουν όσοι αγαπούν την Ιστορία.
ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΠΑΣΜΠΑΓΙΑΝΝΗΣ

Κυριακή, 4 Ιανουαρίου 2015

TELLING STORIES



Ιζαμπέλλα Παλάσκα: Άγγελος ή Δαίμονας


Ή το πως ένα βιβλίο σε πάει ολότελα αλλού από εκεί που, πιθανόν, ήθελε ο δημιουργός του. 


Από τις πρώτες σελίδες, άρχισα να το σκέφτομαι και όταν γύρισα την 383η και τελευταία, δεν είχα πια αμφιβολίες. Η διάζευξη ήταν περιττή. Αυτό το ή ανάμεσα στο Άγγελος και στο Δαίμονας δεν είχε λόγους ύπαρξης.
Το βιβλίο αποτελεί τμήμα βιογραφίας του Γιάννη Βουλπιώτη. Καλύπτει μια χρονική περίοδο 15 περίπου ετών, από τα 97, συνολικά της ζωής του. Προφανώς είναι τα πλέον ταραχώδη, περιπετειώδη, απρόβλεπτα, σημαντικά. Η συγγράψασα έχει το πλεονέκτημα αλλά ταυτόχρονα και το μειονέκτημα να είναι η θυγατέρα του ήρωα.
Η έκδοση δεν διεκδικεί λογοτεχνικές διακρίσεις, είναι γραμμένη σε ένα ύφος κοσμοπολίτικου μυθιστορήματος, έχει συνεχείς διαλόγους που δεν ξέρουμε κατά πόσο ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, ενώ απουσιάζει σε αρκετά σημεία το απαραίτητο στοιχείο του χρονικού προσδιορισμού. Πλην όμως παραθέτει πλούτο στοιχείων, για πολλά γεγονότα σχετικά άγνωστα που οδήγησαν σε γνωστότερα.
Λόγω της αμφιλεγόμενης προσωπικότητας του Βουλπιώτη, το αντικείμενο της διάζευξης, έτσι σαν μια τελική αποτύπωση, είναι τι τελικά υπήρξε. Θέτοντας το, κάπως ρητορικά, η θυγατέρα του, διερωτάται: Άγγελος ή Δαίμονας;
Κατ’ αρχήν με την αποτύπωση 15 μόνον χρόνων, όπως προαναφέρθηκε, από τα 97 της ζωής του, το θέμα δεν είναι πλήρες. Συνεπώς όσο και αν η συγκεκριμένη χρονική περίοδος είναι καταλυτική δεν παύει να είναι μόνον ένα τμήμα, όχι αρκετά ικανό να κριθεί ένας άνθρωπος.
Ατυχώς για τον πρωταγωνιστή, δεν ανευρέθησαν, έστω δεν τα βρήκα εγώ, στην διάρκεια της ανάγνωσης, τα στοιχεία αγγελικού περιεχομένου. Τουναντίον βρίθει δαιμονικών. Για αυτό και ισχυρίζομαι ότι η διάζευξη δεν υφίσταται. Μολοντούτο είναι σωστή στη διάρθρωσή της, διότι ο περιγραφόμενος μπορεί να είναι Δαίμονας αλλά όχι Διάβολος, η σωστή αντίθεση στο πρώτο συνθετικό.
Από τις πρώτες περιγραφές γίνεται σαφές ότι ο ήρωάς μας είναι αδιαμφισβήτητα ένας λαμπρός νους. Ευφυέστατος, πολυμαθής, πολύπλοκος, με διδακτορικό σε ψυχολογία και ηλεκτρονική μηχανολογία τον μεσοπόλεμο! Γερμανοτραφής. Επιδεικνύει, ασυνήθιστη εργατικότητα, παρατηρητικότητα, αποτελεσματικότητα. Δεν αργεί να κερδίσει το ενδιαφέρον του Siemens. Σύντομα γίνεται και γαμπρός του. Είναι πια μέλος σε μια από τις πιο ισχυρές Γερμανικές οικογένειες. Διαχειρίζεται εν λευκώ υψηλούς προϋπολογισμούς. Είναι κατ’ ουσίαν ανεξέλεγκτος. Αποκομίζει μυθικά ποσά.
Από τις σελίδες του βιβλίου, απροκάλυπτα γίνονται αναφορές για μίζες. Όπως:
«…τροφοδότησε τους δυο λογαριασμούς με μεγάλα ποσά από την εταιρεία (Siemens), ώστε να μπορεί από τα χρήματα αυτά να δίνει αφανείς προμήθειες όπου και όταν το έκρινε απαραίτητο.» (σ.21)
«…πέτυχε να λάβει από το Ελληνικό Δημόσιο μεγάλες εξοπλιστικές παραγγελίες, μοιράζοντας μίζες σε όποιον αναλάμβανε έμπρακτα να τις σιγουρέψει». (σ.51)
Πολύ πριν ξεκινήσει τις σχέσεις με το Ελληνικό Δημόσιο, η τέχνη της Μίζας ήταν φέρον στοιχείο του Γερμανικού επιχειρηματικού κολοσσού. Το σημειώνουμε αυτό, διότι τούτες οι μέθοδοι, ήταν ριζωμένοι κατά πως φαίνεται στις υπηρεσιακές τακτικές της Siemens από το μεσοπόλεμο τουλάχιστον. Οι κρατικοί αξιωματούχοι δεν γεννήθηκαν διεφθαρμένοι. Έγιναν από πλούσιες παράνομες παροχές Γερμανικών, και υποθέτω όχι μόνον, εταιρειών. Ας τελειώνουμε, λοιπόν, με τον μύθο των εντίμων Γερμανών και των διεφθαρμένων Ελλήνων.
Όπως και να έχει, ο Βουλπιώτης κινείται με άνεση σχεδόν σε όλο το διεθνές τζετ σετ. Οι γνωριμίες του, ο κύκλος του, είναι βιομήχανοι, στρατηγοί, επιχειρηματίες, διπλωμάτες, τιτλούχοι. Χιλιάδες άνθρωποι. Είναι να απορείς πως τους θυμόταν. Όλα περιπεπλεγμένοι σε αέναο παζάρι με αρκετό παρασκήνιο, πλούσια τραπέζια, ακριβά σερβίτσια και πανάκριβα γούστα.
Για την περιγραφή τούτου του σκηνικού χρησιμοποιούνται, συνεχείς μακροσκελείς διάλογοι που συχνά ως στυλ διαφέρουν αρκετά από τον ευρύτερο τρόπο περιγραφής, ο οποίος εξ ίσου συχνά συναντάται και σε λαϊκά αναγνώσματα και έχει να κάνει με τον τρόπο που πίνουν τα ακριβά ποτά, καπνίζουν τα ευμεγέθη πούρα και αντιμετωπίζουν τις χάρες του γυναικείου κορμιού.
Ιδιαίτερο κομμάτι στην παρέλαση των εκπροσώπων του διεθνούς τζετ σετ του μεσοπολέμου καταλαμβάνουν οι σχέσεις του με υψηλούς αξιωματούχους του Χιτλερισμού από τον διοικητή της Abwehr, ναύαρχο von Canaris, έως πλήθους διπλωματών και συνταγματαρχαίων.
Καθώς όμως ο πόλεμος φτάνει στην κρίσιμη καμπή του, στη χαμένη για τους Γερμανούς μάχη του Στάλινγκραντ και όλα δείχνουν ολοένα και πιο πολύ πιθανή τη συνολική τους, ήττα, μας βάζει στη σκέψη και στις ενέργειες του πρωταγωνιστή:
«…επομένως σκέφτηκε ο Βουλπιώτης, έπρεπε σιγά – σιγά να τα “γυρίζει”.Σύμφωνα , λοιπόν, με την ανασκόπηση που έκανε, κατέληξε πως ήρθε η ώρα να αλλάξει γραμμή πλεύσης» (σ.257)
Βεβαίως, να μην λησμονηθεί, να αναφερθεί, ότι σύμφωνα με τη συγγραφέα, η δημιουργία των Ταγμάτων Ασφαλείας, ο λόγος, ο σκοπός της ίδρυσής τους, η στολή τους ήταν ιδέα του Βουλπιώτη. Όταν η Γερμανία ήταν φανερό ότι δεν μπορούσε να κερδίσει τον πόλεμο, τότε που το ΕΑΜ είχε τον πρώτο λόγο ως κίνημα αντίστασης στην Ελλάδα και στα βουνά ηχούσε το «εμπρός ΕΛΑΣ για την Ελλάδα το δίκιο και τη λεφτεριά», κορφή μόνον ενός ισχυρού λαϊκού κινήματος, ο Βουλπιώτης συνέλαβε την ιδέα των Τ.Α. Ως ένα αντίβαρο για την αριστερή ιδεολογία που κέρδιζε ολοένα και περισσότερο χώρο και προτιμήσεις. Εργάστηκε, επί τούτου, επισταμένα, με συνεχείς προτάσεις και συζητήσεις με τους εκπροσώπους του πολιτικού κατεστημένου και δεν άργησε επί Ι. Ράλλη να πραγματοποιηθεί με σύμφωνη γνώμη σχεδόν όλων των «επιφανών» πολιτικών και στρατηγών που βρίσκονταν στην κατεχόμενη Ελλάδα, πάντα κατά την αφήγηση της συγγραφέως.
Απορίας άξια είναι και η περιγραφή των εξωσυζυγικών σχέσεων του ήρωα, με πλήρη κάλυψη του θέματος, τον τρόπο που κινήθηκε και το συμπέρασμα περί των αξιοσημείωτης γοητείας του. Δεν το σημειώνω με καμιά συντηρητική διάθεση κριτικής. Είναι ένα κεφάλαιο που όταν κρατιέται στο πλαίσιο της συναίνεσης μεταξύ ενηλίκων και ακόμα περισσότερο χωρίς υστεροβουλία εκ μέρους των πρωταγωνιστών δεν έχει καμία κοινωνική προέκταση. Το σημειώνω κυρίως επειδή αντιτίθεμαι στην προσπάθεια της συγγραφέως να το εξωραΐσει, να το παρουσιάσει ως «επανάσταση», να του βρει ερείσματα. Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι απαραίτητο. Δεν χωρά μήτε κατηγόρια, μήτε υπεράσπιση.
Υπάρχει μια αισιόδοξη, για αυτόν, άποψη στο τέλος, ότι απαλλάχτηκε, είτε στη ακροαματική διαδικασία είτε δια βουλευμάτων από όλες τις κατηγορίες του Δοσιλογισμού. Προφανώς ισχύει, αλλά όλοι ξέρουμε ότι η μετεμφυλιακή Ελλάδα υπήρξε ακραία προστατευτική στο Δοσιλογισμό και καταδικάστηκαν ελάχιστοι σε σχέση με όσους συνεργάστηκαν, και ακόμα λιγότεροι με όσους εγκλημάτησαν. Αυτό για το ποινικό κομμάτι. Στο ουσιαστικό όμως οφείλουμε να ρωτήσουμε:
Πόσοι Έλληνες είχαν την δυνατότητα να πίνουν προπελεμικό Ρεμί Μαρτέν σε Αθηναϊκό καμπαρέ κατά τη διάρκεια της Κατοχής;
Πόσοι επίσης μπορεί να έλλειπαν επιχειρηματικό ταξίδι στην Ελβετία μέσα στην Κατοχή, εξάγοντας μάλιστα από την κατεχόμενη Ελλάδα, ράβδους χρυσού (σ.288);
Και τέλος ας αναρωτηθούμε, αφού είχε τη δυνατότητα να ζήσει στην Ελβετία, κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα, έχοντας ήδη αποθησαυρίσει θαυμαστά ποσά, ποιος ο λόγος να επιστρέψει πίσω στην κατεχόμενη χώρα;
Δεν υπάρχει λογική. Σε όλα αυτά. Το μόνο που διακρίνει η ταπεινότητά μου είναι Χρήμα και εξουσία.
Αν η συγγραφέας επιμελήθηκε τούτη την έκδοση για την υστεροφημία του πατέρα της απέτυχε ολοκληρωτικά. Αν ήθελε να περιγράψει μια εποχή, μας προσέφερε πλούσια στοιχεία από την Ελληνική προπολεμική πολιτική σκηνή και την Κατοχική περίοδο, αν και πολλά από αυτά ατεκμηρίωτα. Το βιβλίο της, γεμάτο εκπλήξεις διαβάζεται, ευχάριστα ως ένα λαϊκό ανάγνωσμα, ως ένα συνεχές κατηγορώ, για το διεφθαρμένο, αλλοπρόσαλλο, ασυνείδητο, τμήμα της τάξης της εξουσίας.
Έτσι να το ήθελε;


Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014



ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΟΥΛΠΙΩΤΗΣ : ΝΑΙ, ΕΓΩ ΕΙΧΑ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΕΠΙ ΚΑΤΟΧΗΣ ΤΑ ΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ!


Γράφει ο Δημοσθένης Κούκουνας

Αυτή ήταν η φράση που επί λέξει μού είπε ο Γιάννης Βουλπιώτης, όταν τον πρωτογνώρισα πριν σαράντα και πλέον χρόνια. Μια ευθεία απάντηση σ' ένα σαφές ερώτημα, σ' ένα από τα πρώτα που του έθεσα όταν τον συνάντησα για πρώτη φορά.
"Αλλά, αγαπητέ μου, η ιδέα για τη δημιουργία των Ταγμάτων Ασφαλείας στηριζόταν αποκλειστικά και μόνο στην προστασία του αστικού καθεστώτος, δηλαδή στη μη κομμουνιστικοποίηση της Ελλάδος όταν κάποια στιγμή θα απελευθερωνόταν από τους κατακτητές. Πράγματι έγιναν παρεκτροπές και ακόμη θα έλεγα εγκληματικές πράξεις. Τέτοια όμως έγιναν και από την άλλη πλευρά, μάλιστα κατά κόρον, με τις δολοφονίες αθώων πολιτών. Θελήσαμε, με τη συνεργασία εγνωσμένου κύρου πολιτικών ανδρών, όπως οι Πάγκαλος, Σοφούλης, Γονατάς και πολλοί άλλοι, ιδίως δε ο αείμνηστος πολιτικός Ιωάννης Ράλλης, να διασώσουμε την Ελλάδα. Και την διασώσαμε, διότι οι κομμουνιστές όταν ήρθε η ώρα της Απελευθερώσεως δίστασαν να καταλάβουν την πρωτεύουσα ενώπιον του αντιπάλου δέους, δηλαδή των Ταγμάτων Ασφαλείας. Υπό την έννοια αυτή, εκ του αποτελέσματος, δικαιωθήκαμε όσοι είχαμε αυτή την ιδέα και αυτή την πεποίθηση. Ποιος μπορεί να έχει αντίρρηση ότι με τα Τάγματα Ασφαλείας δεν διασώσαμε το αστικό καθεστώς και δεν αφήσαμε την Ελλάδα να γίνει στάχτη; Αυτή είναι η αλήθεια...".
Ακολούθησαν πολλές άλλες συναντήσεις μας για αρκετά χρόνια και πάντα μου ήταν χρήσιμες στο πλαίσιο της ιστορικής έρευνάς μου για την περίοδο της Κατοχής. Ο Βουλπιώτης, ένας άνθρωπος που είχε πυκνή δράση στα χρόνια εκείνα, αλλά και στα προηγούμενα, παρά τη χαμηλών τόνων στάση του, είχε πολλά ενδιαφέροντα να πει. Για τους ισχυρούς στην Ελλάδα και τη Γερμανία, με τους οποίους είχε συνδεθεί. Για τις επιχειρηματικές κυρίως δραστηριότητές του, για τις διασυνδέσεις του και κυρίως για την εμπλοκή του σε κρίσιμες φάσεις της σύγχρονης ιστορίας.

Μόλις πρόσφατα η κόρη του, η Ιζαμπέλλα Παλάσκα, έδωσε στη δημοσιότητα ένα βιβλίο της που έχει τον τίτλο "Άγγελος ή Δαίμονας - Ο αμφιλεγόμενος πατέρας μου" (Εκδόσεις Λιβάνη). Ήταν μια γενναία απόφαση να πάρει μια τέτοια πρωτοβουλία και να μιλήσει με άνεση και με μια σχετική αντικειμενικότητα για τον πατέρα της, ένα πρόσωπο οπωσδήποτε αμφιλεγόμενο από τους εχθρούς και τους φίλους του.
Η συγγραφέας είχε την καλοσύνη πριν ολοκληρώσει το βιβλίο της να ζητήσει τη συνδρομή μου ως προς την ακρίβεια των ιστορικών γεγονότων που περιλαμβάνονται. Ανταποκρίθηκα με μεγάλη ευχαρίστηση και οφείλω να αναγνωρίσω ότι έσκυψε με μεγάλη προσοχή στις υποδείξεις και τις παρατηρήσεις μου, ώστε να μην απομακρυνθεί από την ιστορική αλήθεια. Είναι ίσως η πρώτη φορά που ένα ιστορικό μυθιστόρημα, όπως αυτό το βιβλίο της Ιζαμπέλλας Παλάσκα, στηρίζεται σε συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα. Μπορεί οι διάλογοι και ορισμένες πτυχές της αφηγηματικής πλοκής με ήσσονα ιστορική σημασία να εντάσσονται στην προσπάθεια να αποδοθεί με μυθιστορηματικό τρόπο το ψυχογράφημα του ήρωα, που τυχαίνει να είναι ο πατέρας της συγγραφέα, αλλά τα πραγματικά γεγονότα έμειναν η αναλλοίωτη βάση.
Και θα πρέπει να υπογραμμίσω ότι ο αναγνώστης του βιβλίου δεν θα τελειώσει το διάβασμά του παραπλανημένος. Ό,τι του μείνει στη μνήμη θα είναι μια αληθινή εικόνα από εκείνα τα χρόνια. Προφανώς μια εικόνα που επιδέχεται συζητήσεις, ανάλογα με τις υποκειμενικές αντιλήψεις και τις εύλογες πολιτικές πεποιθήσεις του κάθε αναγνώστη, όχι όμως ως προς τη βαθύτερη ιστορική αλήθεια που εκφράζει.

Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

INFO-WAR.GR



Η συγγραφέας των βιβλίων "ΑΓΓΕΛΟΣ Η ΔΑΙΜΟΝΑΣ" και "ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΘΥΕΛΛΑΣ" Ιζαμπέλλα Παλάσκα μιλάει στον Άρη Χατζηστεφάνου για τον Γιάννη Βουλπιώτη, τη Ζίμενς και την Κατοχή...


Βουλπιώτης τάγματα ασφαλείας

Από τη Siemens στα τάγματα ασφαλείας

00:00
00:00

Όπου σήμερα εμπνεόμαστε από δυο νέα βιβλία και ένα δικό σας αίτημα για να μιλήσουμε για την ιστορία της Siemens.
Αναρωτιόμαστε εάν είναι σωστό ο διευθυντής μιας τέτοιας εταιρείας να δημιουργεί τα διαβόητα τάγματα ασφαλείας.
Ακούμε ιστορίες για έναν άνθρωπο που παντρεύτηκε την κόρη του κυρίου Siemens, που έσφιξε αρκετές φορές το χέρι του Aδόλφου Χίτλερ και που κινούνταν στην Αθήνα ανάμεσα στη γερμανική πρεσβεία και τα σπίτια των μεγαλύτερων Eλλήνων πολιτικών και δικτατόρων.
Διηγούμαστε δηλαδή την ιστορία του Γιάννη Βουλπiώτη όπως μας τo ζητήσατε – με περισσότερες λεπτομέρειες από αυτές που είδατε στο ντοκιμαντέρ ΦΑΣΙΣΜΟΣ Α.Ε.
Και στη συνέχεια αλλάζουμε δραματικά θέμα και πεταγόμαστε μέχρι την πλατεία Tιενανμέν του Πεκίνου για τα 25 χρόνια από τη σφαγή εκατοντάδων φοιτητών.
Δίνουμε το λόγο στους Cure και τους Guns and Roses και ακούμε ενδιαφέρουσες αναλύσεις από τους REM και τους siouxsie and the banshees. Πάντα όμως με μερικές επιφυλάξεις.

Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2014

ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ 44


Όταν άρχιζαν τα Δεκεμβριανά...

...Απέναντι, στην πολυκατοικία που ήταν το σπίτι της Κυβέλης και του Γεώργιου Παπανδρέου, είχε καταφθάσει πρόσθετη αστυνομική δύναμη για τη φύλαξη. Επικεφαλής της φρουράς ήταν ένας ψηλός Κρητικός, ο υπαστυνόμος Κανελλάκης. Ανήσυχος, ανεβοκατέβαινε με τα πόδια τις σκάλες από το ισόγειο μέχρι το ρετιρέ, δίνοντας εντολές και ελέγχοντας την ετοιμότητα των αντρών του. Ο πρωθυπουργός δεν είχε φύγει για το γραφείο του και λόγω της έκτακτης αυτής μέρας δεν επρόκειτο να το κάνει. Είχε προτιμήσει να μείνει εκεί για μεγαλύτερη ασφάλεια, και μάλιστα δέχτηκε και μερικούς από τους υπουργούς του, που ανέβαιναν στον πέμπτο όροφο ενώ κάτω περνούσαν ομάδες εξαγριωμένων διαδηλωτών.
Περισσότεροι από εκατό διαδηλωτές είχαν ξεκόψει απ' το σώμα της πορείας και είχαν σταθεί μπροστά στην εξώπορτα, φωνάζοντας απειλητικά συνθήματα. Μερικά μόνο μέτρα τους χώριζαν από τους αστυνομικούς που είχαν πάρει θέση άμυνας στην είσοδο της πολυκατοικίας. Ξαφνικά, κάποιος απ' τους διαδηλωτές πέταξε μια χειροβομβίδα, η οποία κυλίστηκε για λίγο κοντά στα πόδια των φρουρών, ενώ αμέσως μετά ακούστηκε η έκρηξη. Με διαφορά λίγων δευτερολέπτων πετάχτηκε και μια δεύτερη χειροβομβίδα, για να ακολουθήσει νέα δυνατή έκρηξη.
Δύο αστυνομικοί έπεσαν κάτω τραυματισμένοι και οι συνάδελφοί τους τους τράβηξαν μέσα. Παράλληλα, όπλισαν τις καραμπίνες τους κι άρχισαν να πυροβολούν προς το πλήθος, που βάλθηκε να υποχωρεί βιαστικά και να απομακρύνεται από το σημείο. Ο πανικός ήταν διάχυτος και στις δύο πλευρές. Στο μεταξύ, ο ψηλός υπαστυνόμος Κανελλάκης είχε ξεμυτίσει προσεκτικά από την πόρτα για να δει τι είχε συμβεί. Τώρα πια ο δρόμος είχε αδειάσει εντελώς και πλησίαζαν με προφύλαξη οι ένοπλοι στρατιώτες από τη γωνία της οδού Ρηγίλλης.
Από το παράθυρό του τα παρακολουθούσε όλα αυτά ο Βουλπιώτης, κι από πίσω του οι δυο αυτόκλητοι σωματοφύλακες και η Μάχη Λιάκου. Σκέφτηκε πως ήταν πλέον προφανές ότι έπρεπε να κάνει κάτι. Πήγε στην κρεβατοκάμαρα και είδε την Έλεν, που είχε τρομάξει από τις εκρήξεις και τους πυροβολισμούς, αναστατωμένη.
"Άρχισε το μακελειό;" τον ρώτησε με ολάνοιχτα μάτια. "Μήπως πρέπει να φύγουμε κι εμείς από δω για να πάμε στο Χαλάνδρι;"
"Όχι, όχι στο Χαλάνδρι! Εκεί είναι ερημικά και πιο επικίνδυνα. Όμως κάτι πρέπει να κάνουμε..."
"Να πάμε στης μαμάς; Στην Κουμπάρη δε θα είμαστε τόσο εκτεθειμένοι, κι άλλωστε το σπίτι είναι αρκετά μεγάλο. Θα αισθανθεί και η μαμά πιο ασφαλής αν πάμε εκεί..."

Απόσπασμα από το ιστορικό μυθιστόρημα της Ιζαμπέλλας Παλάσκα "Τα χρόνια της θύελλας" (Εκδόσεις Λιβάνη).

Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2014

HELLENIC ECHO


Στην ελληνοαμερικανική επιθεώρηση HELLENIC ECHO (Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2014) δημοσιεύεται εκτενής κριτική για το νέο βιβλίο της Ιζαμπέλλας Παλάσκα, που μεταξύ άλλων αναφέρει:

Ένα πρωτοποριακό βιβλίο έρχεται να μας μάθει την αληθινή ιστορία που ακόμα δεν την έχουν περιλάβει τα γνωστά ιστορικά βιβλία που κυκλοφορούν αφειδώς για τη δεκαετία του '40. Κι αυτό το πετυχαίνει όχι μια περισπούδαστη μελέτη, αλλά ένα απλό ιστόρημα. Μπορεί να είναι ένα μυθιστόρημα, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι παρά μια αυθεντική σύντομη ιστοριογραφία που αναφέρεται στα ματωμένα χρόνια που έζησε η Ελλάδα στα δέκα χρόνια που ακολούθησαν το τέλος του πολέμου.
Ο λόγος για το βιβλίο ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΘΥΕΛΛΑΣ (Λιβάνης) που κυκλοφόρησε τελευταία στην Αθήνα. Συγγραφέας του η Ιζαμπέλλα Παλάσκα, που το προηγούμενο βιβλίο της ΑΓΓΕΛΟΣ Η ΔΑΙΜΟΝΑΣ δημιούργησε μεγάλο θόρυβο όταν πρωτοκυκλοφόρησε πριν δυο-τρία χρόνια. Κεντρικός ήρωας και των δύο ο Γιάννης Βουλπιώτης, ένας προικισμένος επιχειρηματίας με μεγάλη μόρφωση και χαρισματικά προσόντα. Αν ο αναγνώστης παρέλειπε να διαβάσει τις πρώτες προλογικές σελίδες, ίσως ποτέ να μην καταλάβαινε ότι ο ήρωας υπήρξε εντελώς αληθινό πρόσωπο, ότι όλα τα ιστορικά στοιχεία είναι αληθινά (και μάλιστα εγγυημένα με την υπογραφή του γνωστού ιστορικού συγγραφέα Δημοσθένη Κούκουνα) και το κυριότερο ότι η συγγραφέας δεν είναι άλλη από την κόρη του ίδιου του Βουλπιώτη! Ο αναγνώστης, μόλις τελειώσει το διάβασμα και της τελευταίας σελίδας, δύσκολα θα το πιστέψει αυτό το τελευταίο. Τόσο αντικειμενικό είναι το γράψιμο του βιβλίου... Μπορούμε να μαντέψουμε ότι μελλοντικά αυτό το θέμα, δηλαδή πώς μπορεί μια κόρη να γράφει για τον πατέρα της τόσο αληθινά και αντικειμενικά, θα αποτελέσει αποκλειστικό θέμα για ένα νέο βιβλίο κάποιου άγνωστού μας συγγραφέα ή έστω μιας διπλωματικής εργασίας.
Με αριστουργηματική πυκνότητα η ταλαντούχος συγγραφέας, που προτίμησε να κάνει την πρωταρχική εμφάνισή της έπειτα από πολλά χρόνια σιωπής, μας μεταφέρει με μεγάλη πειστικότητα στην εποχική ατμόσφαιρα. Ξαφνικά νιώθει ο αναγνώστης, καθώς γυρνάει άπληστα τη μία σελίδα μετά την άλλη, ότι ζει σα σε όνειρο εκείνα τα χρόνια μέρα με τη μέρα στιγμή με τη στιγμή, ότι γνωρίζει από κοντά τους πρωταγωνιστές και τα παρασκήνια, παρακολουθώντας τους διαλόγους τους. Πόσα και πόσα δεν μαθαίνουμε από την κρίσιμη εκείνη περίοδο της ιστορίας μας, που ή τα είχαμε παραλείψει ή δεν τα είχαμε ακούσει καθόλου ή μας τα είχαν κρύψει επιμελώς...

Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2014

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΗΝ ΚΗΦΙΣΙΑ

Παρουσίαση του βιβλίου
της Ιζαμπέλλας Παλάσκα με τίτλο
ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΘΥΕΛΛΑΣ
στο βιβλιοπωλείο "Ευριπίδης" στην Κηφισιά
(19 Νοεμβρίου 2014)